De laatste tijd liep het aantal lezers alhier weer drastisch op. Niet dat ik van mening veranderd ben; ik blijf kritisch, zet hopelijk aan tot nadenken en denk een beetje bij te dragen aan de vrijheid in Nederland die, volgens mijn bescheiden mening, behoorlijk onder druk staat.
Momenteel hebben we gemiddeld ruim 6000 lezers per dag op MediaVrijheid. Ik kan niet precies zien waar die vandaan komen omdat ik slechts een heel eenvoudige statistieken-plugin gebruik. Dat komt omdat deze plugin de enige is die ik kan vinden die GEEN cookies plaatst. Dat is namelijk mijn streven. Ik wil informatie verspreiden met dit blog en geen informatie verzamelen over mijn lezers. De enige info over mijn lezers waarover ik kan beschikken zijn de e-mails die lezers zelf aan mij schrijven, veelal als reactie op mijn artikelen.
Ik denk dat de grootste reden van de opmars is dat Google me weer volledig toelaat; m.a.w. de shadowban lijkt eraf en je krijgt weer een reële respons als je op zoek bent naar mij of mijn artikelen.
Bij de zoekterm “MediaVrijheid” komt mijn blog weer als 2e op. Als je de zoekterm “Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ” gebruikt, zoals ik aangaf in mijn pagina over de shadowban, dan komt er een verrassend antwoord van de Google AI:
De slogan “Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ” is een veelgebruikte slotzin of lijfspreuk binnen alternatieve media, kritische blogs en opinieplatforms in Nederland (zoals MediaVrijheid en aanverwante publicaties over maatschappelijke en politieke thema’s). [1, 2]
Kenmerken van de uitdrukking:
Betekenis: Een oproep tot onafhankelijk denken, het bevragen van de gevestigde orde, overheid of reguliere media, en het behouden van persoonlijke vrijheid.
Context: Je komt de zin regelmatig tegen onder artikelen, opiniestukken en documentaires die zich richten op onderwerpen als persvrijheid, wetgeving, maatschappelijke ontwikkelingen en kritiek op het politieke systeem. [1, 2]
Ik vind deze omschrijving accuraat en het stemt me tevreden. Zo wil ik gezien worden en als AI me zo ziet dan komt het uiteindelijk wel goed. Ondanks dat ik me niet gek laat maken door cijfertjes of hoe mensen over me denken ben ik er wel een beetje trots op.
Zoals bekend heb ik al lang geleden afstand genomen van Google en zelf gebruik ik MOJEEK en soms Duck Duck Go. Toch is Google simpelweg de meest gebruikte zoekmachine. Goed vindbaar op Google betekent domweg een veelvoud van de mensen bereiken. Natuurlijk wilde ik dat maar ik ben nooit bereid geweest om daarvoor concessies te doen in mijn blogs. Mijn mening is en blijft mijn mening en druk van Big Tech maakt dat niet anders.
Jammer genoeg is 6000000 nog niet echt vindbaar op Google. Misschien is dat nog te controversieel. Maar toch komen ongeveer een derde deel van de “landingen” op Mediavrijheid op 6000000.nl uit. Dat kan alleen betekenen dat deze pagina toch veel gedeeld wordt.
Rest mij jullie allemaal te bedanken voor de belangstelling. Zoveel lezers zou, normaal gezien, al beloning genoeg zijn ware het niet dat het toch een beste cent kost om dit alles volledig zelfstandig in de lucht te houden. Denk er dus nog eens aan om een kleinigheidje bij te dragen.
Onze Minister President praat over “onze oorlog“. Onze Minister van Oorlog praat zelfs over “onze vijand“. Maar nimmer heeft Nederland de oorlog verklaard in dit conflict. Ook heeft geen enkel land de oorlog verklaard aan ons land. Dan kan er dus geen sprake zijn van een “vijand“. Een kamerlid heeft het over “zelf maar gaan schieten“. Maar waarop, waarmee en vooral waarom? Met welk internationaal recht?
Wapenleveranties
Honderden miljarden naar een van de corruptste landen van Europa. Niemand weet waar het geld naar toe gaat. Left Laser heeft een klein gedeelte van de wapens die wij aan Zelenski leverden terug gevonden in handen van een Russische militaristische neo-nazi groep die terreur aanhangen en uitvoeren tegen het Kremlin. Mooie boel. Natuurlijk wassen onze bewindslieden hun handen in onschuld. Waar die wapens terecht komen is de verantwoordelijkheid van Oekraïne, toch?
Herinner je nog de stingers die de VS aan de “moedjahedien” leverden in hun “dappere strijd” tegen Rusland? ( Rambo III 🙂 ) Jaren later hield de CIA “Operation MIAS” om al die raketten weer op te sporen want ze waren doorverkocht en vormden een reëel gevaar voor onze burgerluchtvaart
Tiranniek regime en democratie
Het wordt ook steeds gekker. De Krim is “geannexeerd” terwijl men hiermee het referendum van de Krim totaal vergeet. Zelenski is democratisch gekozen terwijl hij al jaren verkiezingen tegen houdt. Poetin is een tiran en onderdeel van een regime terwijl die wel democratisch gekozen is, met meer OVSE toezichthouders aanwezig dan de VS. Toch hebben onze politici het telkens over “internationaal recht” maar vergeet bij al deze oorlogshitserij te vermelden met welk recht ze spreken.
NAVO
De NAVO blijft propaganda spugen over Rusland en hoe gevaarlijk ze wel zijn als we ze niet stoppen. Poetin wordt als imperialist weg gezet terwijl hij NOOIT een intentie heeft uitgesproken verder als de Krim, Loehansk en Donetsk. Aan de andere kant breid de NAVO alleen maar uit, duidelijk tegen de belofte die aan Gorbatsjov werd gedaan toen Warschaupact werd opgeheven:
Al in 2008 wilde de NAVO Oekraïne inlijven maar daar kwam geen meerderheid voor. Poetin liet duidelijk weten geen NAVO te dulden aan de directe grenzen met Rusland. Ja, in 2008!!! We gaan nog iets verder terug: In 1994 onderhandelden Rusland en de VS over de achtergebleven Sovjet-kernwapens in de Oekraïne. Niemand vond het een goed idee dat de schurkenstaat Oekraïne over kernwapens zou kunnen beschikken.
Beide landen, zowel Rusland als de VS, beschuldigen nu elkaar van het schenden van het “Memorandum van Boedapest (1994)“. Rusland zegt dat de VS het verdrag schond met de machtsgreep van 2014 of toch zekere inmenging in de Oekraïnse politiek.. VS beschuldigd Rusland van de steun aan de onafhankelijkheidsstrijd van Loehansk en Donetsk die daarop volgde.
Dienstplicht
Ondertussen denkt ons kabinet over de herinvoering van de dienstplicht. Heel vreemd omdat onze AZC’s vol zitten met Oekraïners in de dienstplichtige leeftijd. Hun vrouwen gaan op vakantie naar Kiev maar voor de mannen is het te “gevaarlijk“. Ben ik de enige die deze ironie ziet? We vinden dat Oekraïnse jongens een legitieme reden hebben om hier asiel te krijgen en denken er vervolgens over om onze, eventueel dienstplichtige, militairen daar heen te sturen. Denkt er nog iemand logisch na daar in Den Haag?
Zou onze Koninklijke familie voorop gaan als het zover is? Of de kinderen uit Het Gooi? Of zou het gaan zoals het altijd gaat: Minder bedeelden voorop met valse beloften en vrijstelling voor de kinderen van de rijken?
Bezet gebied
Misschien willen de westerse landen nog praten over de “bezette gebieden” ondanks dat deze gebieden inmiddels, na een plaatselijke referendum, officieel bij Rusland horen. Vergeten is dat Loegansk en Donetsk de Russen als bevrijders ontvingen en toejuichten.
Och, weet je, het zal wel een kwestie van tijd zijn. De Westelijke Jordaanoever wordt door de westerse wereld allang niet meer als “bezet gebied” gezien maar we noemen het gewoon Judea en Samaria. Ook de bezette gebieden aan de oostgrens van Oekraïne zullen naar verloop van tijd wel geaccepteerd worden als Russisch gebied of Russisch gezinde onafhankelijke staten. De bevolking aldaar is in ieder geval blij met de Russische interventie en hopen op een einde na de jaren van terreur door het Kiev-regime.
De Joodse connectie waar niemand over praat
Nu we het bruggetje toch gemaakt hebben wil ik ook nog even wijzen op de Joodse invloed in het Oekraïne conflict. Ondanks de verschrikkelijke oorlog die inmiddels al voor meer als 10 miljoen vluchtelingen heeft gezorgd (waarvan overigens het merendeel in Rusland verblijft) gaan hele volksstammen Joodse feestvierders naar Oekraïne om het Joodse nieuwjaar te vieren.
Waarom praat er niemand over dat Zelenski, die zelf van Joodse komaf is, een uitzondering op de dienstplicht heeft uitgevaardigd voor Joodse jongeren? Niemand in zijn dienstplichtige leeftijd mocht Oekraïne na 2022 verlaten van Zelenski met uitzondering van Joden.
Masjiach
Een tijd terug vertaalde ik een artikel “Het beloofde land“. Voor wie dat artikel niet helemaal meer wil lezen een korte samenvatting:
Voordat ik weer een heleboel verwijten naar mijn hoofd krijg dat ik overal Joodse complottheorien zie wil ik duidelijk hebben dat ik niets insinueer. Ik geef slechts feiten weer en iedereen moet daar een eigen invulling aan geven. Ik zeg slechts dat het opvallend is dat de grootste leider van de Asjkenazische Joden geen interesse toonde in Israel maar Khazaria (huidig Oekraïne) als zijn thuisland zag. Ook staat de grootste Joodse Synagoge ter wereld in Donetsk wat op dit moment door het westen gezien wordt als Russisch bezet gebied.
Vele Asjkenazische Joden geloven heden ten dage nog dat Schneerson zal herrijzen aldaar als de Masjiach.
“We zullen proberen deze landen tegen elkaar op te zetten en ze in burgeroorlogen te zuigen omwille van wederzijdse vernietiging. De Oekraïners zouden denken dat ze vechten tegen het expansionistische Rusland en strijden voor hun onafhankelijkheid. Ze zullen denken dat ze eindelijk hun vrijheid hebben herwonnen, terwijl ze volledig door ons worden onderworpen” aldus Schneerson
Na de Tweede Wereldoorlog en de stichting van Israël raakte dit in vergetelheid maar, zoals opgemerkt, bleef dit een ambitie van de Asjkenazische Joden, tot op de dag van vandaag.
Puinhopen
Oekraïne is een puinhoop. Al ver voordat de Russen de oblasten Donetsk en Loegansk te hulp schoten in 2022 was het land al minstens 8 jaar verscheurd en verwikkeld in een gruwelijke burgeroorlog. De verkiezingen tussen 1991 en 2014 lieten altijd een verdeeldheid zien tussen Russen en Oekraïners.
Viktor Janoekovytsj had in 2010 een nipte meerderheid toen hij aantrad als de laatste Russisch gezinde President van Oekraïne in 2010. In 2014, tijdens de Euromaidan coup d’état, werd hij verjaagd en door het nieuwe westers gezinde regime in Kiev op de opsporingslijst geplaatst. Vanaf dat moment verschenen, vooral in de westerse media, allerlei aantijgingen tegen Janoekovytsj en in 2025 werd hij, bij verstek, veroordeeld in Oekraine voor “het verlaten van zijn post” in 2014 en zijn vlucht naar Rusland.
De puinhopen lijken op die van Israël – Gaza – Westbank. Een buurland dat gebieden bezet houdt en ze weigert terug te geven. Beiden, Rusland en Israël, claimen dat dit voor hun eigen veiligheid is. Niet alleen de oprukkende NAVO is een veiligheidsissue voor Rusland maar inmiddels ook de neo-nazi-terroristen die bewapend zijn door het westen (waaronder Nederland).
Er is echter één groot verschil: De Palestijnen willen de Israelis daar niet en de Krim, Loegansk en Donetsk zijn blij met de Russische aanwezigheid. De grote overeenkomst is overduidelijk: Westerse belangen, politiek, economisch en strategisch. Wanneer gaat het westen rekening houden met de plaatselijke bevolking? Is dat uiteindelijk niet het belangrijkste?
Vreemd genoeg is de publieke opinie grotendeels op de hand van Israël en Oekraïne. Volgens Internationaal recht is het echter bijzonder schimmig. De Nederlandse politiek houdt constant de boot af als het gaat om Israël en claimt dan dat dit maar bepaald moet worden door het ICC in Den Haag of de VN. Ten aanzien van Oekraïne echter staan ze direct klaar met een oordeel, soms al binnen 24 uur. Veroordelingen en beschuldigingen aan het adres van Rusland, wapenleveranties en miljarden steun voor Oekraïne. En ondanks de verwijding van de relatie EU en de VS houdt men zich hier strak aan de Wolfowitz-doctrine.
Nee, Oekraine is niet MIJN OORLOG. Het is niet ONZE OORLOG, hoe hard onze overheid dit ook roept. Vergeet het Oekraïne referendum van 2016 niet! Vergeet de beloften van Rutte niet in zijn nadagen van zijn premierschap toen hij, ondanks de overweldigende tegenstem van het Nederlandse volk, toch een associatieverdrag sloot: Geen opstap naar de EU en geen verplichting tot militaire samenwerking.
We worden in de Reguliere Media maar ook zeker op Social Media de hele dag gebombardeerd met woorden als antisemitisme, terrorisme, jihadisten, Jodenhaat, moslimterreur, enz, enz. Het oordeel zit zelfs in onze taal verankerd: Joden MOET met een hoofdletter, moslims niet; alsof Joden belangrijker zijn. Vooral het woord antisemitisme viert hoogtij. Het staat, volgens velen, voor ongebreidelde Jodenhaat; onbegrijpelijke en ongegronde haat die met alle macht bestreden moet worden want er is geen enkele verklaring voor anders dan dat de Joden al duizenden jaren als zondebok worden gebruikt.
Loxisme
Maar heeft u ooit gehoord van loxisme? Waarschijnlijk niet want het woord alleen al wordt omschreven als antisemitisch; de ironie ten top. In officiële woordenboeken komt het, zover als ik kan zien, helemaal niet voor. Als je het zoekt in je zoekmachine krijg je vrijwel direct resultaten die het hebben over een complot theorie van racisten, neo-nazi’s en “white supremacists“. Ik hou het even op de definitie van de vrije wereld:
Loxisme is de term voor joodse haat tegen niet‑joden (goyim), vooral tegen blanke of christelijke Europeanen. De term is afgeleid van het Engelse “loxism”. Joden beschouwen niet-joden als beesten die hun slaven zijn. De Joden haten christenen het meest omdat christendom een directe verwerping is van judaïsme. De blanken zijn het grootste obstakel voor Joodse superioriteit.
Het is algemeen bekend dat de meeste Joden zichzelf zien als “het door God gekozen volk“. Velen van hen voelen zich superieur aan de “ongelovigen” of zoals ze het zelf noemen “goyim” of “amalek“. Maar loxisme zit dieper. Het is een totaal gebrek aan compassie met – en een diep gewortelde haat van – niet-joden.
Is het een woord en bestaat het fenomeen ook werkelijk? Tientallen filmpjes tonen, in ieder geval, aan dat er zeker Joden bestaan die dit geloven. Het doet er dan ook niet meer toe of ik het geloof; zij geloven het en daaruit vloeit een dreiging. Ook mijn eerdere blog over het “beloofde land” laat een vorm van loxisme zien. Het onderstaande filmpje, waarin geclaimd wordt dat vele Joden op sleutelposities deze ideologie geloven, zet je aan het denken:
Woorden en betekenis
Dan worden vervolgens andere begrippen breder getrokken als de werkelijke betekenis. Neem bijvoorbeeld de term zionist. Normaal betekent dit iemand die voor een eigen land/staat voor de Joden is en het bestaansrecht van Israël dus steunt. In de media wordt het echter constant uitgelegd als iemand die volledig achter Israël staat, zowel de politieke besluiten als de militaire acties. Dat gaat heel ver natuurlijk.
Ik ben persoonlijk een groot liefhebber van mijn geboorteland Nederland. Dat wil echter niet zeggen dat ik alle besluitvorming van mijn overheid steun. Sterker: Daar heb ik heel veel problemen mee.
Andersom wordt het nog leuker: Een anti-zionist zou dus iemand moeten zijn die NIET achter de staat Israël staat of sowieso tegen een eigen land/staat voor de Joden is. Dat wordt dan weer veel breder getrokken door te zeggen dat dit Jodenhaat in het algemeen is oftewel antisemitisme. Alsof een tegenstander van de staat Israël haat zou koesteren tegen alle Joden in het algemeen, in Israël en in de diaspora. Absurd natuurlijk. Een politiek standpunt jegens een natiestaat is uiteraard verre van racisme of enig vooroordeel jegens een heel volk en/of religie.
Politiek scoren
Toch lopen deze definities helemaal door elkaar, net naar gelang hier het beste mee gescoord kan worden in de publieke opinie. En uiteindelijk komen we dan uiteraard op de holocaust want dat doen zo’n beetje alle Joden die een punt willen maken. Zelfs Netanyahu:
Kan iemand mij uitleggen wat de aanval van Israël op Iran te maken heeft met de holocaust, ruim 80 jaar geleden? Op X had ik een gesprek met een (zelfbenoemd) zionist. Ze gebruikte “wij” zeer duidelijk in de vorm van “wij, zionisten” of mogelijk “wij, Joden“. Ik antwoordde met “jullie” maar werd daar direct op aangevallen: “Wie bedoel je met JULLIE?“. Ik legde uit dat zolang zij in de WIJ-vorm praat ik antwoord met jullie. Als ze zou praten in de IK-vorm dan antwoord ik met “u” of “jij”. Maar ik voelde heel duidelijk dat ze uit was op iets anders …
Dat stoorde me enorm want ik vraag me direct af waarom ze dat zegt. Is het botte propaganda of zit deze doctrine zo diep in haar hoofd dat dit het eerste is wat er in haar opkomt in doodsangst? Waarschijnlijk beide, denk ik dan. Maar beide zijn niet goed voor het gesprek, de discussie of het politieke vraagstuk van Israël/Palestina. Deze doctrine is een kweekvijver voor loxisme.
Antisemitisme
Zo maak ik bijna dagelijks mee dat mijn Geopolitieke standpunten direct uitgelegd worden als “achterlijk“, “dom“, “retarded” en vooral “antisemitisch“. Ik kan je zeggen dat dit niet erg bevorderlijk is voor het gesprek. De doctrine dat een tegenstander van de huidige politieke en militaire lijn van Israël direct als antisemitisch wordt afgedaan maakt een maatschappelijke discussie compleet onmogelijk.
Tegenstanders van het beleid van Israël worden direct als antisemitisch gelabeld en een kritische vraag over bepaalde geschiedenis is meteen holocaust ontkenning. Ik heb het eerder gehad over de hannibal-richtlijn en de waarschijnlijkheid dat IDF zelf een aantal van haar burgers bewust heeft gedood om te voorkomen dat Hamas gijzelaars zou maken en zodoende een onderhandelpositie te kweken.
Even voor alle duidelijkheid: er zitten misschien een paar honderd gijzelaars vast in Gaza, voor zover die niet gedood zijn door Israël zelf maar we vergeten gemakshalve dat er tienduizenden Palestijnen in de Israëlische gevangenis zitten zonder enige vorm van proces. En de Knesset heeft een wet goedgekeurd die deze Palestijnen ter dood kan brengen. Israël noemt ze terroristen, zelfs 13 jarige stenengooiers, maar de gevangenen van Hamas zijn gijzelaars. Zoek de verschillen!
De Samson optie
Maar het kan nog erger; erger als de hannibal-rechtlijn; erger als loxisme: Heb je ooit gehoord van de Samson optie?
De naam Samson-optie verwijst naar de Bijbelse Israëlitische rechter Samson, van wie wordt gezegd dat hij de pilaren van een Filistijnse tempel uit elkaar duwde, waardoor het dak omlaag kwam en zichzelf en duizenden Filistijnen die hem gevangen hielden hierdoor doodde.
Zoals algemeen bekend heeft Israël kernwapens. Formeel erkennen ze het niet, ze ontkennen het ook niet maar ze hebben proeven gedaan ten zuiden van Zuid-Afrika die waargenomen zijn door de VS. Iran heeft geen kernwapens, net als Irak geen massa vernietigingswapens had ruim 20 jaar geleden. Het zijn leugens. Beide landen vormen geen enkel gevaar voor de wereldvrede. Maar de Samson-optie is een totale-vernietigings-optie in het scenario dat Israël mogelijk een oorlog zou verliezen, zelfs als deze conventioneel tegen Israël wordt gevoerd. Het houdt in dat Israël, in dat geval, al haar kernwapens zal gebruiken om de wereld te vernietigen.
En? Houden Poetin en Zelenski je nog wakker vannacht?
En hiermee komen we terug op de holocaustdoctrine. Het geloof, of de angst, dat vele Joden wederom voor een massavernietiging zouden komen te staan indien we de Joden, de staat Israël en hun politieke en militaire acties niet onvoorwaardelijk steunen. Joden geloven het in grote getale en voelen zich verplicht dit te verdedigen. Hiermee zijn ze zelf slachtoffer geworden van de propaganda; van de instrumentalisering van de Holocaust. En dit narratief zorgt er tevens voor dat velen zich christelijk zionist noemen en de doctrine steunen.
Op 7 oktober liggen woorden zwaar. De aanval van Hamas was gruwelijk, maar ook in de eerste dagen circuleerden verhalen die niet standhielden. Zo was de claim dat veertig baby’s waren onthoofd totale onzin. De officiële Israëlische slachtoffersregistratie vermeldt twee kinderen jonger dan twee jaar: een baby van tien maanden en een pasgeborene die kort na haar geboorte overleed. De lijst onderbouwt geen onthoofding. Israëlische slachtoffersregistratie · Le Monde over de claim
Ook de beweringen over seksueel geweld vragen om zorgvuldigheid. Een VN-missie meldde dat er “redelijke gronden” waren om aan te nemen dat seksueel geweld, waaronder verkrachting, op meerdere locaties had plaatsgevonden. Dat is een bevinding van een onderzoeksmissie, geen strafrechtelijke uitspraak van een rechtbank. Ik vind het onverantwoord wanneer zo’n beperkte conclusie in het publieke debat verandert in de stellige bewering dat structurele verkrachting als wapen vaststaat. De VN publiceerde haar bevindingen in maart 2024.
Mijn overtuiging is dat gruwelijke verhalen bewust zijn overdreven om de verontwaardiging aan te wakkeren en een hardere Israëlische reactie te rechtvaardigen. Dat is mijn oordeel over hun politieke functie; de bedoeling achter elk afzonderlijk verhaal vraagt om nader onderzoek.
De Hannibalrichtlijn en de voertuigen
Ook de berichtgeving over de Hannibalrichtlijn op 7 oktober verdient serieuze aandacht. Israëlische journalisten meldden dat ongeveer zeventig voertuigen die richting Gaza reden door Israëlisch vuur waren geraakt. In sommige gevallen zouden alle inzittenden zijn omgekomen. Journalist Ronen Bergman zei later dat de IDF een schatting had van zeventig tot negentig voertuigen. Er lagen veel lichamen in; de meeste waren van aanvallers, maar niet allemaal. Yedioth Ahronoth/ynet · Bergmans interview.
Beelden tonen Apachehelikopters die Hellfire-raketten op voertuigen afvuren. Een Hellfire is een precisiewapen dat is ontworpen om voertuigen en andere doelen uit te schakelen. De Israëlische berichtgeving beschrijft bovendien dat voertuigen werden geraakt met helikopters, antitankraketten en tanks. Op grond van die berichtgeving en het gebruikte wapentuig vind ik enkele tientallen doden onder de inzittenden een reële aanname. Het precieze aantal en de identiteit van alle inzittenden zijn niet vastgesteld. Maar dit verhaal terugbrengen tot enkele losse gevallen doet geen recht aan de schaal van de gerapporteerde aanvallen.
Oorlog, gewapend conflict en erkenning
Israël spreekt over oorlog met Hamas en Gaza, terwijl het Palestina niet als staat erkent. Juridisch betekent dat niet dat er geen gewapend conflict kan zijn: internationaal recht kijkt naar de feiten en de partijen, niet alleen naar erkenning als staat. Maar politiek blijft de tegenstelling wringen. Palestijnen worden behandeld als tegenstander in een oorlog, terwijl hun politieke aanspraak op zelfbeschikking wordt afgewezen.
Ook rond het conflict in de Donbas van 2014 tot 2022 liepen de termen “burgeroorlog”, “gewapend conflict” en “internationaal conflict” door elkaar. Buitenlandse steun aan een partij maakt een land op zichzelf nog geen belligerent. De les is dat het woord “oorlog” een politieke lading heeft, maar de juridische werkelijkheid niet zelfstandig vaststelt.
Wat bedoelen we met zionisme?
In de kern is zionisme een politieke beweging die Joodse nationale zelfbeschikking in het historische thuisland bepleit. Dat is niet automatisch hetzelfde als onvoorwaardelijke steun aan de huidige Israëlische regering of aan haar militaire optreden in Gaza en de Westelijke Jordaanoever. Christelijke zionisten gebruiken het begrip vanuit hun eigen religieuze overtuiging en politieke steun voor Israël.
In discussies wordt die verscheidenheid vaak platgeslagen. Kritiek op Israëlisch beleid wordt dan weggezet als kritiek op Joden, of iedere zionist wordt vereenzelvigd met het kabinet-Netanyahu. Dat helpt niemand om het werkelijke beleid te bespreken.
Gerechtigheid of wraak?
Mijn oordeel over de Israëlische reactie op 7 oktober is duidelijk: die is buitenproportioneel. Gaza is op grote schaal verwoest en burgers, onder wie kinderen, hebben een enorme prijs betaald. Proportionaliteit is in het oorlogsrecht geen simpele rekensom waarbij je het aantal doden aan beide kanten vergelijkt; het gaat ook om afzonderlijke aanvallen, de verwachte burgerslachtoffers en het concrete militaire voordeel.
Mijn morele oordeel over de totale campagne blijft staan: de verwoesting en het burgerleed wijzen voor mij niet meer op een begrensde zoektocht naar gerechtigheid. Wanneer politieke leiders een bevolking als collectief schuldig voorstellen, verschuift de taal van recht naar wraak.Een rechtsstaat hoort daders ter verantwoording te roepen. Dat betekent onderzoek, bewijs en berechting. Het betekent niet dat een hele bevolking de prijs betaalt voor de misdrijven van een gewapende organisatie.
Wanneer angst een middel wordt
Oorlog is niet vanzelf rechtvaardig omdat een staat hem voert. In de vorige eeuw werd de vernietiging van burgergebieden steeds vaker onderdeel van militaire strategie. De brandbombardementen op Duitse steden en de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki roepen daarom een ongemakkelijke vraag op: wanneer wordt angst zelf een oorlogsmiddel?
In de notulen van de Amerikaanse doelwitcommissie stond dat men de grootst mogelijke psychologische uitwerking op Japan wilde. De verwoesting van burgergebieden en het bewust doden van burgers waren voorzien en werden ingezet om Japan tot overgave te dwingen. Angst was niet slechts een gevolg van het geweld, maar een middel. Dat noem ik, in morele en politieke zin, terreur. De notulen van de doelwitcommissie zijn hier te raadplegen.
De Holocaust als politiek kader
Die instrumentalisering van geschiedenis zie ik ook wanneer Benjamin Netanyahu kort na de start van Israëls aanval op Iran, Operation Rising Lion, de Holocaust erbij haalt. Hij opent met: “Moments ago, Israel launched Operation Rising Lion.” Vervolgens zegt hij dat het Joodse volk tachtig jaar eerder slachtoffer was van de Holocaust en dat Israël vandaag geen slachtoffer wil worden van een “Nucleaire Holocaust”. Later zegt hij: “Never again is now.” De koppeling staat in de toespraak zelf. De volledige transcriptie van 13 juni 2025.
Alweer wordt een land beschuldigd van het hebben/maken van Massa-Vernietigings-Wapens (Weapons-of-Mass-Destruction), deze keer nucleaire wapens, zonder bewijs, net als een paar jaar geleden (Blair/Bush). Zijn we dat alweer vergeten? Overigens roept Netanyahu dit al zo’n slordige 30 jaar. Ironisch is dat juist Israël illegaal nucleaire wapens bezit.
Voor de meeste mensen die nu leven, is de Holocaust geen persoonlijke herinnering: zij kennen haar via onderwijs, verhalen en publieke rituelen. Die overdracht is niet automatisch verkeerd. Wel kan herinnering een politiek moreel kader worden dat telkens opnieuw wordt ingezet om een actuele militaire keuze te legitimeren. Ik zie in de Israëlische publieke cultuur een vorm van indoctrinatie wanneer de Holocaust zo voortdurend wordt verbonden aan hedendaagse dreigingen dat kritiek op beleid bijna als verraad aan de geschiedenis voelt.
David Icke verwoordde een gedachte die ik herken: “Wat ik wil zeggen, is dat ik ook niet wil dat die mentaliteit de wereld regeert.” Mijn bezwaar richt zich niet op Joden als groep, maar op het gebruik van historische vervolging als politiek schild.
Kritiek op Israël is geen Jodenhaat
De Joodse diaspora is geen verlengstuk van de Israëlische regering. Toch worden Joodse gemeenschappen buiten Israël geregeld aangesproken alsof zij verantwoordelijk zijn voor het beleid van die staat. Ik ben ervan overtuigd dat Israëlische politieke boodschappen de diaspora zo kunnen instrumentaliseren — en dat Joodse mensen daarmee zelf slachtoffer worden van propaganda en druk om zich tot dat beleid te verhouden.
Kritiek op Israël is niet automatisch antisemitisme. Antisemitisme bestaat, en collectieve schuld toeschrijven aan Joden is antisemitisch. Maar een regering, leger of ideologie bekritiseren is iets anders dan Jodenhaat. Die grens moet helder blijven, juist omdat het op één hoop gooien van kritiek en antisemitisme een open discussie verstikt.
Ruimte voor debat
In Nederland is artikel 137c van het Wetboek van Strafrecht in 2024 uitgebreid met bepalingen over het publiekelijk vergoelijken, ontkennen of verregaand bagatelliseren van bepaalde internationale misdrijven. De wet verwijst daarbij naar misdrijven uit de Wet internationale misdrijven en naar artikel 6 van het Handvest van het Internationaal Militair Tribunaal. Ik wil niet vooruitlopen op hoe een rechter dit artikel in een concreet geval toepast. Wel baart het mij zorgen wanneer de grenzen van strafbare uitlatingen het debat over oorlog, geschiedenis en staatsgeweld verder verkleinen. Juist bij beladen onderwerpen moet er ruimte zijn om feiten, bronnen en interpretaties kritisch te bespreken. De wettekst staat in het Staatsblad van 2024.
“Wij zullen nooit vergeten” klinkt als een belofte aan de doden. Maar als die belofte wordt gebruikt om nieuw geweld te rechtvaardigen en kritiek daarop te smoren, wordt herinnering een gevangenis. Wie vrede wil, moet niet alleen het verleden blijven herhalen, maar ook weigeren om het als vrijbrief voor wraak te gebruiken. Zonder rechtvaardigheid, erkenning van Palestijnse politieke rechten en ruimte voor een eerlijk debat zal de strijd voortduren.
Blijf kritisch, blijf nadenken en blijf VRIJ.
Geplaatst inOverheid, Recht, Zion|Reacties uitgeschakeld voor Van 7 oktober naar Gaza: wanneer herinnering het debat afsluit
